ماهي کوچک دچار آبي بي کران بود. آرزويش همه اين بود که روزي به دريا برسد.

و هزار و يک گره آن را باز کند و چه سخت است وقتي ماهي کوچک عاشق شود. عاشق درياي بزرگ. ماهي هميشه و همه جا دنبال دريا مي گشت ، اما پيدايش نمي کرد.

هر روز و هر شب مي رفت ، اما به دريا نمي رسيد. کجا بود اين درياي مرموز گمشده پنهان که هر چه بيشتر مي گشت ، گم تر مي شد و هر چه که مي رفت ، دورتر.

ماهي مدام مي گريست ، از دوري و دلتنگي. و در اشک و دلتنگي اش غوطه مي خورد و سرانجام غرق شد. هميشه با خود مي گفت: «اين جا سرزمين اشک هاست.

اشک عاشقاني که پيش از من گريسته اند ، چون هيچ وقت دريا را نديده اند؛ و فکر مي کرد شايد جايي دور از اين قطره هاي شورِ حزن انگيز دريا منتظر است...»